Over AFC U-17 Asian Cup

AFC U-17 Asian Cup geschiedenis, opzet, organisatie, media-aandacht

De AFC U-17 Asian Cup, voorheen bekend als het AFC U-17 Championship, is een jaarlijkse continentale voetbalcompetitie voor nationale mannenteams onder 17 jaar van leden van de Aziatische Voetbalconfederatie. Dit toernooi werd opgericht in 1985 als het AFC U-16 Championship, voordat de leeftijdsgrens in 2002 met een jaar werd verhoogd. Deze beslissing werd in 2008 door de AFC teruggedraaid, waarna het weer een onder-17 evenement werd en in 2023 zijn huidige naam kreeg.

Traditioneel gehouden in september of oktober, kan de startmaand van het toernooi variëren. Daarnaast begon de AFC U-17 Asian Cup als een tweejaarlijkse competitie, maar vanaf 2026 wordt het een jaarlijks evenement.

Elk jaar strijden zestien teams, waarbij alle teams behalve de gastlanden zich kwalificeren via een voorronde—hoewel gastlanden mogen deelnemen, zijn zij verzekerd van een plek. De deelnemers worden verdeeld in vier groepen van vier, en de eerste ronde volgt een enkelvoudig round-robin format. Dit betekent dat elk land eenmaal tegen elke andere ploeg in hun groep speelt, waarbij alleen de top twee van elke groep doorgaat naar de knock-outfase.

De knock-outfase begint met de kwartfinales, gevolgd door de halve finales en eindigt met de finale. Alle knock-outwedstrijden zijn op basis van directe uitschakeling, en wanneer wedstrijden na de reguliere speeltijd in een gelijkspel eindigen, bepalen verlengingen en — als er nog steeds geen winnaar is — strafschoppen de winnaar.

De AFC U-17 Asian Cup dient ook als Azië's kwalificatietoernooi voor de FIFA U-17 Wereldbeker. Alle acht kwartfinalisten (exclusief eventuele gastlanden) verdienen een ticket voor de U-17 Wereldbeker.

Qatar organiseerde de eerste twee edities van het toernooi, dat toen bekend stond als het AFC U-16 Championship, en bereikte de finale maar verloor beide keren. Saoedi-Arabië won de eerste titel in 1985 en werd twee jaar later het eerste team dat meerdere kampioenschappen won. China, Zuid-Korea en Noord-Korea hebben ook succes gekend, terwijl Japan zich heeft gevestigd als een dominante kracht in de competitie.